Όχι στην “ωμή διατροφή” των σκύλων λέει η Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας!

Κατά της κατανάλωσης ωμής διατροφής από τους σκύλους τάσσεται  η Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας (ΕΣΔΥ) απατώντας σε σχετικό έγγραφο ερώτημα του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου.Η ΕΣΔΥ αναφέρει τους κινδύνους μεταδόσεως παθογόνων βακτηρίων όπως λιστέριας, σαλμονέλας  κ.λ.π.  Για αυτό το λόγο είναι σοφή ενέργεια το ωμό κρέας και ο  κατεψυγμένος κιμάς, που χρησιμοποιούν πολλοί κυνόφιλοι, πριν δοθεί στα κατοικίδια  για κατανάλωση να βράζετε ώστε να αποφεύγονται σοβαρά προβλήτα υγείας για ζώα και ανθρώπους.Δείτε την  απάντηση της ΕΣΔΥ και αν μέχρι τώρα συνηθίζετε να δίνετε ωμό κρέας θα πρέπει να …συμμορφωθείτε προς τα υποδείξεις!

Η ώρα του εκπαιδευτή!

Σε λίγους μήνες ξεκινάει (καλώς εχόντων των πραγμάτων) η νέα κυνηγετική περίοδος, και καλό θα είναι να ασχοληθούμε πιο εντατικά από τώρα με τα …κυνηγόσκυλά μας. Διότι αν για το όπλο μας αρκεί ένα έλεγχος και ένας καθαρισμός που μπορεί να ‘’χωρέσει’’ σε μία μέρα, αντίθετα για τον σύντροφό μας χρειάζονται αρκετές βδομάδες για να φτάσει σε ένα καλό επίπεδο φυσικής κατάστασης και εκπαίδευσης.

Και επειδή όλο και περισσότεροι κυνηγοί επιλέγουν να στείλουν τον σκύλο τους στο …”σχολείο”, είτε επειδή δεν έχουν τις γνώσεις, είτε επειδή δεν έχουν τον χρόνο, ας δούμε τι θα πρέπει να γνωρίζουμε σχετικά με αυτό το σημαντικό θέμα..Πρώτα από όλα θα κάνουμε ένα… κτηνιατρικό “τσεκ-απ”. Θα πάμε στον κτηνίατρο και θα κάνουμε τα εμβόλια της χρονιάς, ενώ ένας πλήρης έλεγχος σε αυτιά, πόδια, μάτια και νύχια είναι απαραίτητος. Προαιρετικά καλό θα ήταν να κάναμε και έναν αιματολογικό έλεγχο, έστω και αν στο τέλος αποδειχθεί περιττός. Αφού γίνουν όλα αυτά, είμαστε έτοιμοι για τον εκπαιδευτή…        Εκπαιδευτές και …δήθεν εκπαιδευτές’Οι επαγγελματίες εκπαιδευτές κυνηγετικών σκύλων είναι ένας σχετικά νέος επαγγελματικός κλάδος, που τα τελευταία δέκα χρόνια γνωρίζει άνθηση. Όλο και περισσότεροι κυνηγοί εμπιστεύονται τον σκύλο τους σε κάποιον επαγγελματία για να του μάθει …γράμματα, ή ακόμα και για συντήρηση όσων ήδη (ο σκύλος) γνωρίζει..

Είναι όμως όλοι οι επαγγελματίες καλοί εκπαιδευτές; Σίγουρα όχι. Και σε αυτή την περίπτωση συμβαίνει ότι συμβαίνει και με τα άλλα επαγγέλματα. Υπάρχουν καλοί, κακοί και μέτριοι. Πώς θα διαλέξουμε λοιπόν κάποιον εκπαιδευτή για να του εμπιστευτούμε τον σύντροφό μας, και ποια θα είναι τα κριτήρια που θα καταλήξουμε σε κάποιον;Πρώτα από όλα, είναι το καλό όνομα! Ο σωστός επαγγελματίας προσέχει το όνομά του γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτή είναι η “περιουσία” του. Δεν είναι τυχαίο ότι για κάποιους δεν ακούγεται στην πιάτσα κανένα κακό σχόλιο, ενώ αντίθετα για κάποιους άλλους …βουίζει ο τόπος. Εδώ ισχύει η λαϊκή παροιμία ‘’χωρίς φωτιά καπνός δεν βγαίνει’’… Εμείς απλά θα σημειώσουμε ότι όπου ακούτε ή δείτε πολλούς καπνούς απομακρυνθείτε… Όπως θα πρέπει να απομακρυνθείτε βλέποντας τις ενδεχόμενες άθλιες εγκαταστάσεις του εκπαιδευτή. Αν το μέρος που θα μείνει ο σκύλος σας …ζέχνει από την βρώμα, ή αν βλέπετε ότι θα συστεγαστεί με άλλους 100 όμοιους του, δεν έχετε κανένα λόγο να συνεχίσετε τις ερωτήσεις…Τα πολλά σκυλιά είναι το άγχος του εκπαιδευτή. Όσο και να θέλει, όσο και εργατικός ή ικανός να είναι, δεν μπορεί να εκπαιδεύσει απεριόριστο αριθμό σκύλων.Λίγα σκυλιά και σωστά εκπαιδευμένα με ήπιες μεθόδους, είναι η επιλογή των σωστών επαγγελματιών, που δίκαια θέλουν να αμειφθούν και προτιμούν να μην κάνουν εκπτώσεις στις τιμές και στην ποιότητα της δουλειάς τους…Εξηγηθείτε από την αρχή για το … “πακέτο”! Ποια είναι η αμοιβή και τι ακριβώς περιλαμβάνεται στο κόστος που θα κληθείτε να καταβάλετε. Σε κάποιες περιπτώσεις έχει δημιουργηθεί ένταση, όταν ο εκπαιδευτής ζήτησε να πληρωθεί έχτρα την διαμονή του σκύλου στις εγκαταστάσεις του. Όπως ένταση και διαφωνίες δημιουργήθηκαν όταν ο ιδιοκτήτης ΄΄ξέχασε΄΄ τον σκύλο για δυο-τρεις μήνες μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης, στο εκπαιδευτήριο. Οι σωστές εξηγήσεις λοιπόν κάνουν και τους καλούς λογαριασμούς… Καλό θα είναι ανάμεσα σε πελάτη και επαγγελματία να συντάσσεται ένα ιδιωτικό συμφωνητικό που περιλαμβάνει τους όρους της συναλλαγής, όπως αμοιβή, διαμονή, κόστος διατροφής, προβλεπόμενα ταξίδια κ.λ.π. Φυσικά καλό θα είναι να έχει προβλεφθεί και κάποια δυσάρεστη εξέλιξη, όπως είναι η ασθένεια, η απώλεια ή ακόμα και ο θάνατος του προς εκπαίδευση σκύλου. Όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι….                                                                                                                                                    Σε ποιο θήραμα;                                                                                                                                                                                               Τα θηράματα που θα ….εντρυφήσει ο σκύλος είναι μια βασική παράμετρος που επηρεάζει το αποτέλεσμα της εκπαίδευσης. Είναι τελείως διαφορετικό το κόστος και οι δυσκολίες στο να εκπαιδεύεται ένας σκύλος στο κυνήγι της μπεκάτσας, από το να εκπαιδευτεί με ορτύκια εκτροφείου. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, ουδείς εκπαιδευτής που σέβεται τον εαυτό του δεν θα υποσχόταν αποτελεσματική εκπαίδευση στο κυνήγι της μπεκάτσας. Και αν το υποσχόταν θα έπρεπε να κρατήσει τον σκύλο για μια ολόκληρη σεζόν, αλλά και να χρεώσει ανάλογα το κόστος της εκπαίδευσης… Αντίθετα με τα απελευθερωμένα ορτύκια τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα, ενώ η μετέπειτα εισαγωγή στα άγρια πουλιά μπορεί να είναι μέρος της συμφωνίας και να θεωρηθεί φυσική συνέχεια της εκπαίδευσης στα ήμερα.Αρκετοί εκπαιδευτές, μετά την εκπαίδευση στα ήμερα ορτύκια συμπληρώνουν το εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα με μια …εκδρομή στον Λαγκαδά και επαφή των μαθητών με τις άγριες καμπίσιες πέρδικες. Είναι μια καλή μέθοδος, γι’ αυτό και κάποιοι “ημιεπαγγελματίες” κάνουν αυτήν ακριβώς τη δουλειά. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που τα σκυλιά ταξιδεύουν και διαμένουν για κάποια δεκαήμερα σαν “σαρδέλες”. Μακριά από τέτοιους εκπαιδευτές, έστω και αν το κόστος τους είναι ιδιαίτερα δελεαστικό. Διακινδυνεύετε να πάρετε πίσω τον σκύλο σας είτε κατάδαγκωμένο, είτε να μην το πάρετε καθόλου, μια και θα έχει… αποδημήσει λόγω ασφυξίας ή θερμοπληξίας. Και πιστέψτε με τέτοια περιστατικά έχουν καταγραφεί αρκετά.                                                   Μέχρι και κανιβαλισμός έχει καταγραφεί όταν ο ένα Πόιντερ σκότωσε τον συγκάτοικο του, ένα Σέττερ με το οποίο συζούσε στο ίδιο κλουβί, εντός του αυτοκινήτου του εκπαιδευτή!

Η κουλτούρα του βαρελόσκυλου….

Εδώ η κυνοφιλία πιάνει πάτο. Το πάτο του βαρελιού αν και δεν μπορούμε να μιλάμε για κυνοφιλία αλλά για κυνοχρησία…

Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η διαφορά κυνοφιλικού επιπέδου ανάμεσα σε πουλοσκυλάδες και λαγοσκυλάδες. Οι μεν πρώτοι κατά κανόνα είναι ΄΄νοικοκυραίοι ΄΄ και με σκύλους προσεγμένους, ταϊσμένους και εμβολιασμένους. Οι δε δεύτεροι σε αρκετές περιπτώσεις διατηρούν σκύλους …νηστικούς, απεριποίητους και συχνά απισχνιασμένους από τα σκουλήκια. Στις μέρες μας σπάνια θα δεις ένα Σέττερ, Μπρετόν ή Κούρτσχααρ σκελετωμένο από την πείνα ή αλυσοδεμένο σε βαρέλι. Αντίθετα αρκετά λαγόσκυλα και γουρουνόσκυλα στερούνται όχι μόνο τη στέγη άλλα και το ίδιο το ψωμί. Γιατί όμως υπάρχει αυτή η διαφορά κυνοφιλικής και κατ επέκταση κυνηγετικής κουλτούρας ανάμεσα σε πουλοκυνηγούς και λαγογουρουνοκυνηγούς; Τα αίτια πρέπει να αναζητηθούν σε προηγούμενες δεκαετίες και αιώνες όταν η φτώχεια και η ανθρώπινη πείνα ήταν η καθημερινότητα ενός λαού.. Τότε που στα χωριά μας η φτώχεια δεν επέτρεπε την σπατάλη πόρων σε ότι δεν απέφερε όφελος. Και επειδή ο σκύλος δεν τρώγεται υποσιτιζόταν αντίθετα με το γουρούνι, το κουνέλι ή τις κότες που έδιναν κρέας και αυγά στο σπίτι του χωρικού. .. Φυσικά ο υποσιτισμός των σκύλων αφορούσε όλες τις ειδικότητες… Τα κυνηγόσκυλα, τα τσιοπανόσκυλα και τους μόνιμα αλυσοδεμένους φύλακες που γεννιούνταν και πέθαιναν δεμένοι σε κάποιο δέντρο.Στην Ελλάδα δεν κυνηγούσαμε ποτέ πουλιά. Μόνο τριχωτό θήραμα που έδινε κρέας. Το πολύ- πολύ καμιά πέρδικα με κάνα γκέκα. Για αυτό λοιπόν ουδέποτε αναπτύχτηκε κάποια φυλή πουλόσκυλου στην πατρίδα μας. Μόνο ιχνηλάτες με την μεγάλη πανελλαδική σχολή του μπαστυρδογκέκα να αποτελεί την μοναδική ΄΄ράτσα΄΄. . Ο γκέκας λοιπόν σε όλες του τις εκδοχές έχει ως κυρία κατοικία το βαρέλι περιτριγυρισμένο και μόνιμο αξεσουάρ κολλημένο στο λαιμό το κουδουνάκι που δεν βγαίνει ποτέ από πάνω του. Φυσικά είναι μόνιμα αλυσοδεμένος και λύνετε μόνο στα εκπαιδευτικά και στο κυνήγι. … Αυτή είναι η μοίρα του και δυστυχώς του την επιβάλει σημαντικό μέρος των λαγογουρουνοκυνηγών που έτσι έμαθε και έτσι πράττει. Δυστυχώς, όπως βλέπουμε ακόμα και από αναρτήσεις στο facebook είναι και πολλά νέα παιδιά που ακολουθούν αυτή την απαράδεκτη νοοτροπία. Έχουμε πολύ δρόμο και χρόνια μπροστά μας μέχρι να αλλάξει αυτή η συμπεριφορά. Ίσως και γενιές ολόκληρες…Ας ελπίσουμε ότι η δημοσιοποιήσει αυτού του προβλήματος (γιατί περί προβλήματος κακοποίησης ζώων πρόκειται) ότι θα αφυπνίσει και θα φορεί πιο κοντά την αλλαγή νοοτροπίας ορισμένων που έχουν ως …πιστεύω τους το ΄σκύλος είναι, δεν έχει ανάγκη΄΄.Φυσικά τα βαρελόσκυλα, όπως φαίνεται και από την σχετική φωτογραφία, δεν είναι προνόμιο μόνο των κυνηγών αλλά και πολλών ιδιοκτήτων σκύλων συντροφιάς…

Ποια ονόματα έδιναν στα σκυλιά τους οι αρχαίοι Έλληνες;

Φανταστείτε ότι ζούσατε στην αρχαία Ελλάδα. Αποφασίζατε να πάρετε ένα σκυλάκι, τι όνομα θα του δίνατε; Για αυτό υπήρχε η “επιστήμη” της επιλογής και της ονοματοδοσίας ενός κουταβιού.

 Πως να επιλέξεις το καλύτερο κουτάβι από μια γέννα;

Όπως και σήμερα οι αρχαίοι αναζητούσαν μια περιπετειώδη και φιλική φύση, αλλά μια διαδικασία επιλογής φαίνεται κάπως άκαρδη σήμερα. Άσε τη μητέρα να διαλέξει συμβουλεύει ο Νεμεσιάνους, ένας Ρωμαίος ειδικός στα κυνηγετικά σκυλιά. Πάρε τα κουτάβια, περικύκλωσε τα με ένα λαδωμένο σχοινί και ανάφλεξε το. Η μητέρα θα πηδήξει πάνω από το πύρινο δαχτυλίδι σώζοντας κάθε κουτάβι ένα-ένα με σειρά ανάλογη της αξίας τους. Άλλα σημάδια για ένα εξαίρετο κυνηγόσκυλο είναι τα μεγάλα απαλά αυτιά, σε αντίθεση από τα μικρά και τραχιά. Τα όρθια αυτιά είναι μια χαρά, αλλά τα καλύτερα διπλώνουν λιγάκι. Ένας μακρύς γεροδεμένος λαιμός συνηθίζει εύκολα το κολάρο. Ο θώρακας πρέπει να είναι πλατύς, οι ώμοι σε απόσταση μεταξύ τους και τα πισινά πόδια ελαφρώς μακρύτερα από τα μπροστινά για να κυνηγούν λαγούς στην πλαγιά. Το τρίχωμα του σκύλου, είτε είναι μακρύ ή κοντό, μπορεί να είναι οποιουδήποτε χρώματος, αρκεί να είναι λαμπερό, πυκνό και απαλό.

Η εκπαίδευση ενός νέου σκύλου ξεκινά στους 20 μήνες, αλλά το κουτάβι χρειάζεται ένα καλό όνομα εξ αρχής. Ο Ξενοφώντας, ένας Έλληνας ιστορικός, έγραψε για τα κυνηγόσκυλα τον τέταρτο αιώνα π.Χ. , υποστήριξε πως τα καλύτερα ονόματα είναι μικρά, μία ή δύο συλλαβές , ώστε να προφέρονται εύκολα. Κανένα ελληνικό κυνηγόσκυλο δεν ονομαζόταν Θρασύβουλος ή Θουκυδίδης! Η σημασία του ονόματος ήταν πολύ σημαντική για την ψυχολογία αφεντικού-σκυλιού, ονόματα που εξέφραζαν ταχύτητα, κουράγιο, δύναμη, εμφάνιση και άλλες αξίες ήταν συχνά. Ο ίδιος ο Ξενοφών ονόμασε το αγαπημένο του σκυλί «Ορμή».

Η Αταλάντη, η διάσημη κυνηγός της Ελληνικής μυθολογίας, ονόμασε το σκυλί της Αύρα. Ένα αρχαιοελληνικό βάζο του 560πχ απεικόνιζε την Αταλάντη με άλλους ήρωες και τα κυνηγόσκυλα τους να σκοτώνουν τον σπουδαίο κάπρο της Καλυδωνίας. Επτά ονόματα σκύλων αναγράφονται στο αγγείο (κάποια παραβιάζουν τον νόμο του Ξενοφώντα) ο Ορμητικός, ο Μεθέπων, ο Εγέρτης, ο Κόραξ, ο Μαρπσάς, ο Λάμπρος και ο Εύβολος.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε τον Άργο, τον πιστό σκύλο του Οδυσσέα, που πριν πεθάνει αναγνώρισε τον κύριο του μετά από είκοσι ολόκληρα χρόνια.

Ο Ρωμαίος ποιητής Όβιδος (Ovid) δίνει τα ονόματα των 36 σκύλων του Ακταίων, του άτυχου κυνηγού της ελληνικής μυθολογίας που ξεσκίστηκε από την αγέλη του, ανάμεσα τους ήταν ο Τίγρης, η Λαίλαπα, ο Αίολος και ο Αρκάς. Ο Πόλουξ αναφέρει άλλα 15 ονόματα σε μία λίστα που βρέθηκε στην Κολουμέλλα. Η μεγαλύτερη όμως συντάχθηκε από τον λάτρη αυτών των ζώων Ξενοφώντα. Διάσημα ονόματα ήταν: ο Λευκός, ο Μελανός, ο Άνθος, η Θύελλα, ο Θηρευτής, ο Σκαφτιάς, ο Φύλαξ και διάφορα άλλα.

Ο Μέγας Αλέξανδρος τίμησε τον πιστό του σκύλο τον Πέριτα ονομάζοντας μια πόλη στο όνομα του. Έλληνες και Ρωμαίοι συγγραφείς υπενθυμίζουν στους αναγνώστες τους να επαινούν τους πιστούς τετράποδους συντρόφους τους. Ο Άρειος , ο ιστορικός της μακεδονικής εκστρατείας, αναφέρει: ένας πρέπει να αγγίξει το κεφάλι του σκύλου το, να το χαϊδέψει τραβώντας απαλά τα αυτιά του και να πει το όνομα του ή μια-δυο ενθαρρυντικές εκφράσεις, μπράβο!, καλό σκυλί!. Εξάλλου τα σκυλιά απολαμβάνουν την ενθάρρυνση όσο και οι τίμιοι άνθρωποι.

ΤΑ ΟΡΤΥΚΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ!

Τα στέκια της επιστροφής των ορτυκιών την άνοιξη, είναι οι παράλιοι κάμποι της πατρίδος μας, οι ίδιοι περίπου χώροι από τους οποίους περνούν και το Σεπτέμβρη για την αποδημία τους. Έρχονται με νοτιάδες τη νύχτα και αν είναι ξεκούραστα, προχωρούν στην ενδοχώρα. Ετσι δεν μπορείς να πεις, όπως για τα τρυγόνια, ότι έχουμε σήμερα «μαζικά επιστρόφια». Σκόρπια τα βρίσκεις στα χωράφια τον Απρίλη. Είναι αδύνατα τα πουλιά αυτά, σβέλτα, ανήσυχα και μ’ ένα περπάτημα διαβολικό, ποντικίσιο.Εφήμερα κυριολεκτικά, είναι τα στέκια τους αυτά. Θα διημερεύσουν μοναχά για να συνεχίσουν το ταξίδι τους στα ενδότερα όπου θα εγκατασταθούν μόνιμα για να ξεκαλοκαιριάσουν, και ν’ αναπαραχθούν. Αν ήταν δυνατό ν’ απόφευγαν τη στάση αυτή σε τέτοια στέκια προσωρινότητας, δεν θα βλέπαμε ορτύκια την άνοιξη. Θα τραβούσαν ίσια προς τις πατρίδες τους, στους τόπους των φωλιασμάτων και αναπαραγωγής των. Και αυτό γίνεται στα περισσότερα επιστρόφια, όταν είναι ξεκούραστα και έχουνε το κουράγιο να συνεχίσουν το ταξίδι δίχως σταμάτημα. Στους δρόμους όμως και τις πορείες δεν λείπουν οι βραδυπορούντες.Τέτοια είναι και τα ορτύκια, που συναντάμε την άνοιξη στα χωράφια. Φυσικά τα ορτύκια αυτά δεν κυνηγιούνται, γιατί συμπίπτουν με την εποχή που απαγορεύεται το κυνήγι. Αν επιτρεπόταν, δεν θα τα γνωρίζαμε καλύτερα γιατί είναι ανάρια, και στέκια επίσημα και τυποποιημένα δεν έχουν όπως τα σεπτεμβριανά.Είδα τέτοια ορτύκια και στα χαντάκια των δρόμων και στις αυλές των σπιτιών και σε βουνά ακόμα απόμακρα από τη θάλασσα και ακέφαλα, σκοτωμένα από τα σύρματα των τηλέγραφων. Ταλαιπωρούνται πολύ τα δύσμοιρα, περνώντας το πέλαγος. Και είναι ανάλαφρα και άπαχα από την «καλοπέραση» στα χειμαδιά τους. Εχουν όμως το βάρος του δαιμονισμένου ερωτισμού τους. Είναι τρομερά ερωτομανή και ενώ είναι κουρασμένα και κατατσακισμένα από το ταξίδι τους, η αχαλίνωτη ερωτομανία τους τα ξεθεώνει. Μόλις προσγειωθούν από τους αέρινους δρόμους, ορμούν προς την αναπαραγωγή, έστω και στο προσωρινό αυτό στέκι τους. Κράζονται τα σκόρπια δώθε- κείθε με ένα χαρακτηριστικό «τιπ-τιπ-τιπ», και κάνουν το γάμο τους. Φουσκωμένα, από τα χειμαδιά τους, ακόμα, είναι τα φλογισμένα σωθικά τους. Αυτά τα ζευγάρια θα σταθούν μόνιμα στο πρώτο τους αυτό στέκι. Τα άλλα θα προχωρήσουν και θ’ απλωθούν σ’ όλη την Ευρώπη, για να φωλιάσουν και αυτά κάπου μόνιμα και νοικοκυρεμένα.Ολη η Ευρώπη φιλοξενεί τα ορτύκια το καλοκαίρι και σ’ αυτήν αναπαράγονται σε αφθονία. Δύο γέννες, δεκαπλασιάζουν τους τεκνοποιούς, και κάνουν έτσι τεράστια φαμίλια.                                                                                                                            Οι χώροι αυτοί των μόνιμων εγκαταστάσεών τους, που θα γεννοβολήσουν τα αυγά, που ‘ναι μεγαλύτερα από το κεφάλι τους, είναι τυπικοί και απαράβατοι. Δάση και θαμνότοποι δεν είναι. Είναι κάμποι, παραποτάμια λιβάδια, χωράφια εκτεταμένα, έλη αποξηραμένα. Καμπίσια πέρδικα είναι το ορτύκι, σε σχετική μικρογραφία και όπως ζει και πορεύει το τσίλι, το ίδιο κάνει και το ορτύκι. Μόνο που δεν έχει το κουράγιο ν’ απομακρυνθεί πολύ από το στέκι του όπως τα τσίλια. Αυτά έχουν δύο και τρία χιλιόμετρα ακτίνα βοσκής ή διαφυγής από το χώρο που φώλιασαν, ενώ το ορτύκι, κατά το μπόι και την πλαδαρότητα της σάρκας του, πεντακόσια μέτρα ζήτημα είναι αν προτιμά να απομακρυνθεί από τον τόπο, που γεννοβόλησε και μεγάλωσε τις «κατσαρίδες» τους.                                                                      Κατσαρίδες λέω τα μικρά ορτυκάκια, γιατί τέτοια είναι μόλις πρωτοβγούν από το αυγό τους. Ενός καρυδιού όγκο έχουν και δεν έχουν τα σωματάκια τους τις δέκα πρώτες μέρες, του ταλαίπωρου βίου τους.Οι τυπικοί αυτοί χώροι, που τους διαλέγουν τα ορτύκια, απαραίτητο είναι να έχουν νερό, να ‘ναι δροσεροί το καλοκαίρι, να διατηρούν πρασινάδα και προπαντός να έχουν αγριόχορτα, ζιζάνια που οι σπόροι τους είναι και η τροφή των ορτυκιών.                                                                                                      Ιδανικοί χώροι είναι οι κάμποι με τα τριφύλλια. Αυτό μου το είπε η πείρα όταν είδα ότι στον τόπο μας, τον Νομό Εβρου, δεν φώλιαζαν προπολεμικά ορτύκια. Σπάνιο πράγμα ήταν να ιδείς «ντόπια», όπως λέγονται, ορτύκια. Μεταπολεμικά όταν οι παρέβριες βαλτώδεις εκτάσεις αποστραγγίστηκαν και τους αντικατέστησαν οι «τριφυλλεώνες», παρατηρώ και παρακολουθώ καταπληκτικούς συνοικισμούς «ντόπιων» ορτυκιών και στον Γκιαούρ Αντά ακόμα, που γίνονται αντικείμενο κυνηγίου κατά τον Αύγουστο που αρχίζει το κυνήγι και πριν αρχίσουν τα επίσημα περάσματα της αποδημίας. Το ίδιο παρατηρήθηκε και τους ρυζώνες της Χρυσούπολης, στον κάμπο της Δράμας, Σερρών, στο Τσάγεζι του Στυμώνα κ.α.                                                      Οι αρδεύσεις με κανάλια και αντλιοστάσια, η δημιουργία ποτιστικών εκτάσεων επροσκάλεσαν τα ορτύκια στον τόπο μας και καλοδέχτηκαν την εγκατάσταση για να παρηγορήσουν τους κυνηγούς. Ολο το καλοκαίρι ακούγονται τα «τιπ-τιπ-τιπ» της χαράς και ευτυχίας τους! Αν οι χώροι αυτοί, υπόκεινται σε ξηρασία για διάφορους λόγους κλίματος ή αλλαγής της καλλιέργειας, τα ορτύκια βασανίζονται. Πεθαίνουν τα μικρά στην ξηρασία του Ιουνίου- Ιουλίου. Τότε τα μεγάλα αρχίζουν πρώιμα την μετακίνηση. Όχι την αποδημία. Μετακινούνται σε άλλους χώρους, με ευνοϊκότερες συνθήκες διαβίωσης. Κάνω μια διάκριση: Ντόπια ορτύκια λέμε και τα ορτύκια που απομένουν στον τόπο μας για να ξεχειμωνιάσουν. Είναι τα καχεκτικά και άρρωστα ή οπωσδήποτε ελαττωματικά ορτύκια των φθινοπωρινών περασμάτων, που είναι ανίκανα να ακολουθήσουν την πορεία των συντρόφων τους που αποδημούν.                                                              Τα «ντόπια» αυτά ορτύκια, που συναντούμε στα καταφύγια – άσυλά τους- και τον Γενάρη και μέσα στα χιόνια, όταν κυνηγάμε τις μπεκάτσες, διάγουν ζωή διαφορετική από τα συντρόφια τους των περασμάτων. Αν είναι τρία- τέσσερα σε αποστάσεις 1-2 χιλιομέτρων, συγκεντρώνονται, κοπαδιάζουν στο προσφορότερο ορτυκοτόπι, και διαβιούν σαν τις καμπίσιες πέρδικες. Διαλέγουν χώρους για βοσκή, χώρους για στάλισμα, χώρους καταφυγής σε περίπτωση κινδύνου. Γνωρίζουν τον τόπο όπως οι πέρδικες και τον χρησιμοποιούν αναλόγως. Τον έχουν καλά περπατημένο και αξιοθαύμαστα καλομαθημένο.Εχουν χάσει το πάχος τους και τους απέμεινε μια κιτρινάδα κάτω από το πετσί. Είναι σβέλτα σαν τα ποντίκια και δεν δίνουν ευκαιρίες στο σκύλο να τα φερμάρει. Διαφεύγουν σαν διάβολοι και παλαβώνουν το σκύλο. Πετούν με διπλάσια σβελτάδα και ταχύτητα από τα παχιά σεπτεμβριανά αδέλφια τους. Πολλές φορές γίνονται ζευγάρια και ερωτοτροπούν για να σπιτωθούν την άνοιξη, αλλά δεν φαντάζομαι να έχουν την ικανότητα, ύστερα από την ταλαιπωρία της χειμωνιάτικής τους αναγκαστικής παραμονής ή εξαιτίας κάποιας ελαττωματικότητας που δεν τους επέτρεψε ν’ ακολουθήσουν το δρόμο των άλλων, όπως προανέφερα.Όσα όμως έχουν τη ζωτικότητα της αναπαραγωγής, την ευτυχία τους δεν θα την απολαύσουν αυτού στον τόπο της περιπέτειά τους. Θα ταξιδέψουν κάπου αλλού, για να σκαρώσουν το νοικοκυριό τους. Οι ναυαγοί μένουν μαθές στα ξερονήσια, για να συνεχίσουν την … ευτυχία τους;

Γιατί οι αρσενικοί σκύλοι ουρούν με σηκωμένο πόδι;

                                                                                                                           αντίθετα τα θηλυκά προτιμούν να κάνουν τσίσα τους με ’’γυναικείο’’ τρόπο ;  Να λοιπόν η απάντηση για αυτή την παράξενη (;) συμπεριφορά…..

…Tα σκυλιά που έχουμε όλοι στην κατοχή μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά εξημερωμένοι …λύκοι. Όσο και να μας μοιάζει αυτό σαν ένα μύθος είναι μια πραγματικότητα. Ακόμα και το αθώο Τσιουάουα κουβαλάει τα γονίδια και τους κώδικες συμπεριφοράς του μακρινού του πρόγονου ή αν  θέλετε του σημερινού του εξάδελφου του λύκου.  Παρατηρήστε σε κάποιο ντοκιμαντέρ πως συμπεριφέρονται οι λύκοι και τα λυκόπουλα στο πλαίσιο της αγέλης και μετά παρατηρήστε μια οικογένεια σκύλων όπως π.χ. μια σκύλα με τα κουτάβια της. Θα δείτε τα κουτάβια να ‘’τσακώνονται’’ μεταξύ τους και να προσπαθούν το ένα να υποτάξει το άλλο ή 2-3 μαζί να ‘’επιτίθενται’’ σε κάποιο τρίτο. Θα τα δείτε να στήνουν ‘’ενέδρες’’ ή να μυρίζουν το ένα τον πισινό ή τα ούρα του άλλου. Εκεί λοιπόν βρίσκετε η απάντηση στο ερώτημα σας. Αυτοί οι τσακωμοί δεν είναι τίποτε άλλο από την μετέπειτα μάχη που θα δοθεί για την αρχηγία της αγέλης αλλά και την κυριαρχία στην επικράτεια μιας  περιοχής. Ο λύκος οριοθετεί την περιοχή του και δεν αφήνει άλλους λύκους να εισέλθουν σε αυτή. Το σηκωμένο πόδι,  για να έρθουμε στο θέμα μας, διευκολύνει τα ούρα να ανέβουν ψηλά και να καταβρέξουν το δέντρο, τον θάμνο ή τον βράχο. Όσο ψηλότερα τόσο καλύτερα γιατί θα είναι κοντά στην μύτη του εισβολέα. Έτσι  θα πάρει ευκολότερο το μήνυμα ότι η περιοχή είναι οριοθετημένη από άλλον ιδιοκτήτη. Τα ούρα λοιπόν είναι το σημάδι που αποτρέπει τον εισβολέα. Βέβαια δεν είναι μόνο ένα απλό σημάδι αλλά ένας ολόκληρος κώδικας  οσφρητικής επικοινωνίας.  Θα έχετε παρατηρήσει την επιμονή με την οποία οι σκύλοι μυρίζουν τα κόπρανα ή τα ούρα των ομοίων τους. Μέσα από την  οσφρητική ανάλυση δεν αντιλαμβάνονται μόνο την παρουσία κάποιου ομοίου τους. Αντιλαμβάνονται μια ολόκληρη ταυτότητα και στοιχεία όπως κυριαρχικότητα, σεξουαλική διαθεσιμότητα  κ.λ.π.   Για να κατανοήσετε καλύτερα την συμπεριφορά του σκύλου σκεφτείτε μόνο ότι η  κυρίαρχη αίσθηση του σκύλου είναι η όσφρηση  και όχι η όραση όπως νομίζουν πολλοί.  Οταν λοιπόν βλέπετε ένα σκύλο να σημαδεύει τις κολόνες και τα δέντρα με τα ούρα του να γνωρίζετε ότι δεν το κάνει από …αγένεια αλλά επειδή το επιβάλουν τα γονίδια του

Με εγκύκλιο της Γενικής Διεύθυνσης Κτηνιατρικής του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων προς τα Δασαρχεία των Περιφερειών αλλά και της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Ελλάδος γίνεται η γνωστοποίηση μιας σειράς υποχρεώσεων των κηνυγών εν' όψει της νέας κυνηγετικής περιόδου.

Συγκεκριμένα ο ιδιοκτήτης κυνηγετικού σκύλου υποχρεούται:

• Να μεριμνά για την ηλεκτρονική σήμανση και τη καταγραφή του ζώου καθώς και για την έκδοση βιβλιαρίου υγείας ή διαβατηρίου
• Να τηρεί τους κανόνες ευζωίας του ζώου
• Να μεριμνά για την κτηνιατρική του εξέταση, η οποία αποδεικνύεται από τη σχετική εγγραφή στο βιβλιάριο υγείας ή διαβατήριο του ζώου
• Να μεριμνά για την εξασφάλιση άνετου, υγιεινού και κατάλληλου καταλύματος προσαρμοσμένο στο φυσικό τρόπο διαβίωσης του ζώου
• Κατά την οποιαδήποτε μετακίνηση, μαζί με το σκύλο του να φέρει μαζί του ενημερωμένο βιβλιάριο υγείας ή διαβατήριο του σκύλου του και όσον αφορά την εγγραφή του αριθμού της σήμανσης του ζώων, αλλά και του εν ισχύ αντιλλυσικού εμβολιασμού τους
• Να χρησιμοποιεί κατά τη μεταφορά του σκύλου μεταφορικά μέσα κατάλληλα με επαρκή χώρο, φωτισμό και αερισμό που ικανοποιούν τις φυσιολογικές ανάγκες του ζώου και του επιτρέπουν να στέκεται όρθιο στη φυσική θέση του σώματος του, να ξαπλώνει, να στρέφει το σώμα του και να έχει πρόσβαση στο νερό όποτε αυτό το επιθυμεί
• Να μην εγκαταλείπει το ζώο του και να ενημερώνει για κάθε μεταβολή το τηρούμενο μητρώο καταγραφής των ζώων

Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Η κυνηγετική σεζόν εxει τελειωσει και πολλοί κυνόφιλοι  κυνηγοί έχοντας διαπιστώσει τις αδυναμίες των σκύλων που έχουν κιόλας στα χέρια τους αλλά και κάποιοι έχοντας αντιμετωπίσει τη σκληρή απώλεια του πιστού τους συντρόφου, ετοιμάζονται να γίνουν ιδιοκτήτες ενός νέου κουταβιού που θα το προετοιμάσουν για τη νέα κυνηγετική περίοδο. Εδώ θα προσπαθήσουμε να τους δώσουμε ορισμένες απλές αλλά ιδιαίτερα πρακτικές συμβουλές για την απόκτηση του νέου κυνηγετικού τους συντρόφου!

- Ολα τα κουτάβια είναι αξιαγάπητα. Ολα αυτά που θα δούμε πολύ πιθανόν να είναι, εμείς πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι μπορούμε να δούμε δεκάδες ίδια κουτάβια. Αποφεύγουμε λοιπόν τις βιαστικές αποφάσεις ή επιλογές του τύπου ''αυτός ήταν ο πρώτος που μου κούνησε την ουρά''. Αν υπάρχει άτομο στην οικογένεια που θα στενοχωρηθεί αν δεν φύγετε από εκεί με κουτάβι ή θα παρασυρθεί από κάτι, απλά μην το πάρετε μαζί... μικρά παιδιά ας πούμε....

- Κάποια κουτάβια είναι ζωηρά, κάποια όχι και αυτό παίζει ανάλογα την ημέρα και την συγκεκριμένη ακόμα στιγμή... Αν κάποιο κουτάβι μας αρέσει για τους x λόγους, αλλά είναι πιο ήσυχο από τα αδέλφια του, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άρρωστο ή τρελό ή οτιδήποτε άλλο... είναι προτιμότερο να κανονίσουμε να το δούμε πάλι μετά από λίγες ώρες ή άλλη μέρα, παρά να πάρουμε κάτι άλλο που δεν μας κάνει για τους x λόγους...

- Ολα τα κουτάβια θα έχουν όρεξη για παιχνίδι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο... αν ένα από αυτά πάρει κάτι στο στόμα του και τρέχει, δεν είναι λόγος να το αγοράσουμε... ούτε ο ''τσαμπουκάς'' είναι αυτός που θα κάνει τα περισσότερα παιχνίδια ''αγριάδας'' με τα αδέλφια του... την συγκεκριμένη στιγμή. 

- Ενας γενικός κανόνας είναι ότι για κάποιον που είναι κάπως άπειρος, το θηλυκό σκυλί είναι ιδανικότερο. Επίσης ότι τα 2 αρσενικά μαλώνουν, ενώ τα θηλυκά όχι, δεν ισχύει... Ολα μαλώνουν και όλα μπορούν να μην το κάνουν... Αν έχετε λοιπόν καταλήξει στην επιλογή του φύλου, μην αλλάζετε γνώμη τελευταία στιγμή.

- Ποτέ δεν παίρνουμε κουτάβι για να το σώσουμε από την κακομοιριά και την αρρώστια... Ποτέ δεν παίρνουμε το υγιές μέσα από τα άρρωστα, το θεωρούμε άρρωστο και αυτό.

- Ζητήστε να δείτε την μητέρα και τον πατέρα, τουλάχιστον η μητέρα πρέπει να είναι εκεί... Η εμφάνισή της μπορεί να μην σας ικανοποιήσει, μην ξεχνάτε ότι θρέφει κουτάβια 2 μήνες τώρα. Αν δεν κάνει σαν τρελή, αλλά είναι κάπως επιφυλακτική, είναι μια φυσιολογική συμπεριφορά, ακόμα και να γαβγίσει ή να αγριέψει είναι πολύ φυσικό, ειδικά κατά την περίοδο της γέννας και της ανατροφής των κουταβιών. Αν είναι χαλαρή, ακόμα καλύτερα...

- Μόλις δείτε τα κουτάβια, μην αρχίσετε να τα αγκαλιάζετε ένα-ένα... Καθίστε λίγο μακριά και παρατηρήστε τα. Ετσι μπορείτε να δείτε καλύτερα την γενική εμφάνιση και κάποια στοιχεία του χαρακτήρα τους. Αν έχετε κάποια απορία συζητήστε την με τον εκτροφέα, όποια κι αν είναι αυτή. Ο χώρος τους πρέπει να είναι καθαρός και στεγνός, όπως και αυτά...

- Τα μάτια και η μύτη πρέπει να είναι καθαρά από εκκρίματα και λαμπερά. Μία σταγόνα διάφανη στη μύτη πού και πού δεν είναι πρόβλημα. Τα αυτιά πρέπει να είναι καθαρά και να μην μυρίζουν. Το τρίχωμα πρέπει να είναι υγιές, χωρίς σημάδια και κενά σημεία, επίσης χωρίς σημάδια από κόπρανα στην περιοχή γύρω από τον πρωκτό. Το δέρμα πρέπει να είναι ελαστικό και να επανέρχεται γρήγορα στην αρχική θέση αν το τραβήξουμε στην περιοχή της ωμοπλάτης ή της ράχης. Σε ηλικία δύο μηνών πρέπει όλα τα κουτάβια να πατάνε καλά και σταθερά στα πόδια τους, τρώνε τις τούμπες τους βέβαια συνέχεια, αλλά αν ένα κουτάβι τρεκλίζει, δεν είναι ''της ηλικίας''. Επίσης δεν πρέπει να κάνουν διάρροια και εμετούς. Τέλος, πρέπει να έχουν αυτό το απροσδιόριστο, το ''φαίνονται χαρούμενα''.

- Για τον χαρακτήρα το κεφάλαιο είναι τεράστιο, αυτά τα γενικά παραπάνω καλύπτουν την αρχή. Ενα σημαντικό είναι να υπολογίζουμε ότι αν πετάξουμε μια κατσαρόλα ή χτυπάμε δυνατά παλαμάκια και τα κουτάβια φύγουν, δεν είναι κροτοφοβικά (αλλά αν συνεχίσουμε έτσι μπορεί να γίνουν ).

- Τα κουτάβια πρέπει να έχουν

• Βιβλιάριο υγείας με τουλάχιστον 2 αποπαρασιτώσεις. 

• Εμβόλιο ''puppy'' (τύφο-μόρβα).

• Διαθέσιμη δήλωση γέννας - pedigree γονέων (το pedigree αργεί αρκετούς μήνες).

• Και microchip.

Πάρτε τροφή για 4 μέρες τουλάχιστον από αυτήν που έτρωγαν, αν υπολογίζετε να την αλλάξετε με άλλη και αναμειγνύετε σταδιακά. Πολλές γαστρεντερικές διαταραχές των πρώτων ημερών είναι από την αλλαγή τροφής και νερού... και όχι τύφος...

Φυλες σκυλων που δεν υπαρχουν πια                                                                                                                                       Έκαναν το πέρασμά τους από τη Γη κι εξαφανίστηκαν

Τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει μια ράτσα σκύλου να εξαφανιστεί;

Κάποια σκυλιά «μεταμορφώθηκαν» σε εντελώς καινούρια είδη, για να συμβαδίσουν με τη «μόδα» ή τις ανάγκες της εποχής τους. Άλλες ράτσες εξαφανίστηκαν εντελώς από τους θηρευτές τους (ανάμεσα στους οποίους περιλαμβάνεται και ο άνθρωπος), ενώ άλλα είδη σκύλων αγνοήθηκαν παντελώς από τους εκτροφείς.

Ανεξάρτητα όμως από το πώς μπορεί να προέκυψε η εξαφάνιση μιας ράτσα σκύλων, δείτε παρακάτω ποιες από αυτές δεν υπάρχουν πια στη Γη, σύμφωνα με στον Nick Greene που γράφει στο mentalfloss.com                

  Η ράτσα Kurī μεταφέρθηκε στη Νέα Ζηλανδία γύρω στο 14ο αιώνα, κατά πάσα πιθανότητα από την ανατολική Πολυνησία. Παρότι λέγεται ότι το συγκεκριμένο είδος σκύλου ήταν η αγαπημένη συντροφιά των γυναικών Μαορί, φαίνεται ότι δεν τα συμπαθούσαν ιδιαίτερα όλοι.

«Ήταν ύπουλα και μας δάγκωναν συχνά» είχε γράψει ο Julien Marie Crozet, γάλλος ταξιδευτής που πήγε στη Νέα Ζηλανδία με μια αποστολή εξερεύνησης το 1771.

Τα Kurī περιγράφονταν ως άσχημα και πεισματάρικα, με μειωμένη αίσθηση της όσφρησης.

Τελικά η ράτσα αυτή εξαφανίστηκε                                                                                                                  2. Talbot                                                                                                                                                                                                      

Κάποιοι ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής έφερε αυτή τη ράτσα στην Αγγλία το 1066.

Το πιστό αυτό κυνηγόσκυλο ήταν αργό, όμως είχε εξαιρετική όσφρηση και χρησιμοποιούνταν συχνά στις μάχες, αλλά και για την επιβολή του νόμου.

Τα Talbot εξαφανίστηκαν περίπου το 16ο αιώνα.

3. Cordoba Fighting Dog                     

 Αυτό το αδίστακτο και δυνατό μαστίφ, μπουλ τεριέ και μπουλντόγκ μαζί, χρησιμοποιούνταν σε αγώνες στην Αργεντινή.

Φαίνεται όμως ότι η ράτσα αυτή ήταν πολύ… σκληρή για να πεθάνει, γιατί κατά τη διάρκεια του ζευγαρώματος αρσενικά και θηλυκά προσπαθούσαν να κατατροπώσουν το ένα το άλλο                                                    

.4. Paisley Terrier                                                                                                                                      Η συγκεκριμένη ράτσα προέκυψε από τα Skye Terrier ως σκύλος επιδείξεων, όμως τελικά εξαφανίστηκε όταν μειώθηκε η ζήτηση γι’ αυτά                                                                                                                        

.5. Braque du Puy                                                                                                                                     Το γαλλικό κυνηγόσκυλο εξετράφη για πρώτη φορά μέσα στο 19ο αιώνα, και παρότι υπάρχουν παρόμοια σκυλιά με αυτό, το αυθεντικό Braque du Puy δεν ζει πια                                                                                6. St. John's water dog 

        Αυτά τα φιλικά σκυλιά της Νέας Γης χρησιμοποιούνταν πολύ συχνά από τους εκτροφείς για διάφορες ράτσες retrievers (Golden και Labrador για παράδειγμα).

Η αυθεντική «εκδοχή» του σκύλου αυτού όμως εξαφανίστηκε τον 20ο αιώνα, μέχρι που έμειναν μόλις 2 αντιπρόσωποι. Ήταν όμως και οι δύο αρσενικοί και… κάπως έτσι ήρθε το τέλος τους

7. Bullenbeisser                                                                                                                                             Από το τραχύ αυτό γερμανικό μπουλντόγκ προήλθαν τα μπόξερ.                                                             

 8. Coton de Reunions

                                           

    

Λέγεται ότι τα συμπαθητικά αυτά, αφράτα και χνουδωτά σκυλιά επέζησαν ενός ναυαγίου στον Ινδικό ωκεανό, ξέφυγαν από καρχαρίες και κολύμπησαν μέχρι τις ακτές της Μαδαγασκάρης, όπου ζευγάρωσαν με πολλά αδέσποτα από τα οποία προέκυψε η ράτσα Coton de Tuléar.

Ωστόσο, μια πιο αληθοφανής ιστορία θέλει να μεταφέρθηκαν στο νησιωτικό αυτό κράτος από ναυτικούς, που τα είχαν μαζί τους για συντροφιά

  

9. Russian Tracker

Τα μεγαλόσωμα αυτά σκυλιά εκτρέφονταν στη Ρωσία από αγρότες του Καυκάσου, για να φυλάνε τα ζώα τους.

Μετά το 1800 ο Sir Dudley Marjoribanks τα είδε σε ένα τσίρκο στο Μπράιτον της Αγγλίας και τα πήρε μαζί του. Από εκείνη την ομάδα προήλθε το golden retriever ενώ τα tracker σιγά σιγά εξαφανίστηκαν.